Huwelijksaanzoek bij Kasteel de Haar in Haarzuilens

E lk jaar gaan Bram en ik met een groep vrienden naar de Elf Fantasy Fair bij kasteel de Haar in Haarzuilens. Iets waar we elk jaar weer naar uit kijken. Op 24 april 2010 gingen we weer met de hele groep. Voor het eerst gingen ook Brams zusje en haar vriend mee. En zelfs mijn vader kwam ook even. Iets wat ik een beetje raar vond; ik vond het niet echt iets voor hem. Maar hij had een nieuwe vriendin en ik dacht dat idee een beetje bij haar weg kwam. Zoals altijd aten we na aankomst eerst gezellig wat met elkaar. Daarna gingen we in groepjes uiteen, maar spraken af elkaar even later bij het hoofdpodium weer te ontmoeten, omdat daar een bandje zou gaan spelen waar een aantal mensen graag heen wilden. Samen met Bram heb ik eerst wat rond gekeken bij allerlei kraampjes.

Vlakbij het hoofdpodium moest Bram ineens wat vragen aan mensen die bij dat podium stonden. Hij zei verder niet wat hij wilde vragen, maar was al weg. Nu ben ik niet erg nieuwsgierig aangelegd, dus ik liet hem lopen en wachtte op hem. Na een tijdje vond ik het wel erg lang duren voor hij terugkwam en wilde ik hem halen. Ik liep zijn richting uit, maar hij kwam er al aan. Hij had even gevraagd hoe laat het bandje precies speelde. Ondanks dat hij er wel erg lang over had gedaan om dat te vragen, was ik nog niet wantrouwig.

Even later ontmoetten we onze vrienden voor het hoofdpodium. Ook mijn vader en zijn vriendin waren daar. Er speelde op het podium een Bulgaars bandje. Voor het podium lag een soort van dansvloer van houten planken. Een aantal vrienden van ons gingen daarheen. Ik bleef samen met mijn vader en zijn vriendin aan het tafeltje zitten, vlakbij de dansvloer. Op een gegeven moment wilden zij ook dichter bij het podium staan. Van mij hoefde dat niet zo, want ik vond het helemaal niet zo'n leuk bandje, eerlijk gezegd vond ik de muziek verschrikkelijk. Ik snapte ook niet wat de rest er wel mooi aan vond. Maar goed, als zij graag wilden kijken paste ik me wel aan. Ik ging met de anderen dichterbij het podium staan. Toen er op een gegeven moment door een van de bandleden naar ene 'Annalise' gevraagd werd, had ik totaal niet de indruk dat het om mij ging. Ik heet officieel Annelies, maar wordt door mijn vrienden Anne genoemd. Nee, mij konden ze niet bedoelen. Maar mijn vader zei dat ik naar het podium moest gaan. Ik weigerde, nog steeds overtuigd dat het om iemand anders zou gaan. Pas toen Brams zusje aan mijn arm begon te trekken ben ik naar het podium gegaan. Daar aangekomen moest ik op het podium komen. Terwijl ik het podium opliep vroeg ik me alleen maar af wie me dit geintje geflikt had. Eenmaal op het podium aangekomen zei een van de bandleden doodleuk gezegd dat ik met de band een liedje zou gaan zingen. Enigszins verontwaardigd vroeg ik hem wie hem dat verteld had. Toen zag ik Bram ineens vanuit mijn ooghoeken op het podium staan. Toen kreeg ik het idee dat er meer aan de hand was...

Zonder dat er echt tot me doordrong wat er gebeurde, ging Bram daar op het podium voor een publiek van zeker meer dan 100 mensen op zijn knieën en toverde er een schitterende ring tevoorschijn. Hij vroeg: 'Will you marry me?' Hij zat nog helemaal in 'standje engels' doordat hij het aanzoek in het engels had moeten regelen. Maar dat alles is mij niet opgevallen. Sterker nog: ik antwoordde ook gewoon in het engels! Een goede vriendin van ons, heeft foto's gemaakt en daarop is goed de verbazing en daarna de blijdschap te zien. Het werd natuurlijk nog een heel mooie dag waarin zowel Bram als ik in de zevende hemel leefden.